Het is duidelijk dat de vraag naar zeehondenproducten daalt. Als gevolg van verdwijnende markten en steeds meer handelsverboden, zijn er tijdens het jachtseizoen van 2010 minder zeehonden gedood dan toegestaan was. De vangst bedroeg 69.000 zeehonden in plaats van de toegestane 330.000.

Canada investeert vooralsnog in de zeehondenindustrie. In oktober vorig jaar werd een proces behandeld door het Hof van Justitie van de Europese Unie, betreffende het handelsverbod in Europa. De aanklagers namen het op voor de Canadese, Noorse en Groenlandse commerciële zeehondenindustrie, en bewerkstelligden een tijdelijke opschorting van het handelsverbod. Het Hof besloot echter dat de argumenten van de procesvoerders ongefundeerd waren door gebrek aan bewijsmateriaal. Het slinken van de markt zou niet direct gekoppeld kunnen worden aan het handelsverbod in Europa. Interessant was de afwezigheid van Canadadese regeringsleden tijdens het proces.

Ondanks deze uitspraak is het handelsverbod vooralsnog niet helemaal veilig. Canada en Noorwegen beweren nog steeds van plan te zijn het handelsverbod aan te vechten bij de Wereldhandelsorganisatie.

Ondertussen probeert Canada nieuwe klanten te werven om de zeehondenindustrie in leven te houden. Begin januari liet de minister van Visserij en Oceanen weten dat China bereid is om zeehondenvlees en olie in te kopen. Een onhandige uitspraak van een leidinggevende in de zeehondenindustrie werd in een Canadese krant geciteerd. “Chinezen eten alles. En ze snappen niet waarom je het ene dier boven het andere zou plaatsen.” Beledigde reacties vanuit China zijn niet uitgebleven, “Dit is een klap in het gezicht voor China, de Chinese cultuur en Chinese mensen.”, zei Grace Gabriel, directeur van IFAW China. “China is geen dump voor ongewenste zeehondeproducten en de Chinese consument zou niet moeten meebetalen aan de wrede zeehondenslachting.” Het IFAW zal er alles aan doen om de Chinese consument te duiden op de harde waarheid achter jacht.